Sterk

Lang geleden dat ik nog een écht goede blog had gevonden… dit is er eentje. Enjoy!

Facebook

Echt, for real, kan iemand mij de toegevoegde waarde van Facebook aantonen?

In mijn geval dient dat voor niets. Vrienden die ik nog écht wil zien en horen die ontmoet ik meer dan regelmatig in person. Vrienden die ik al 10 jaar niet meer heb gezien of gehoord, daar heb ik nu eenmaal niet de behoefte bij om die opnieuw te gaan ontmoeten.

Waarvoor dient dat Facebook ding dan wel? Om de peeping Tom in ons te laten genieten.

En toch, ik heb ook zo’n ding. Maar niet meer voor lang denk ik zo.

LDD

Ga eens even terug naar je kinderjaren toen je 5 à 10 jaar oud was. En probeer je een vriend(innet)je voor de geest te halen dat zegt “ik weet iets en zeg het toch lekker niet”. Wel, ik had vanmorgen zo’n beetje een déjà-vu. Of beter déjà-entendu.

Neen Mr Dedecker, de politiek is geen speeltijd, de bel is gegaan, je moet terug naar de klas! Als je iets weet, zeg het dan of zeg het niet. Als het in het belang is van de burger, zeg het dan. Als het is om de populairste van de klas te zijn, zwijg dan.

Ik ben zen(uwachtig)

Presentaties geven, ik doe het graag. Vroeger op school en nu op het werk doe ik niet liever. Het aanwezige publiek? Dat maakt niet uit, van klasgenoten die je al jaren kent tot management pipo’s in duur maatpak die ervan overtuigd zijn dat zij de next big thing zijn. The current biggest ego ja!

Anyway, in de schijnwerper staan doe ik dus graag. Zelfzekerheid ten top, en ik besteed dan ook bijzonder weinig aandacht aan de voorbereiding van presentaties. Geef mij maar het moment zelf, veel spannender.

Maar! Zo’n 5 jaar geleden werd ik overhoop gereden door een oud peke. Vanalles aan mijn lijf kapot maar nu zo goed als helemaal terug gerestaureerd, behalve die onfeilbare zelfzekerheid.

Deze laatste heeft plaats gemaakt voor paniekaanvallen. Zet mij in een ruimte zonder mogelijkheid om snel de zaal te verlaten en we hebben een probleem. Presentaties geven zijn nog steeds geen probleem, maar stomme dingen des te meer. Op restaurant gaan, naar de cinema gaan, een concert bijwonen,… het zijn maar enkele voorbeelden waarvan ik niet meer onvoorwaardelijk kan genieten terwijl ik vroeger niets liever deed.

Soms gaat het beter, soms slechter. Ik weet het, het zit in het hoofd maar ik krijg het er niet uit. Slechts 1 persoon weet hiervan, en dat maakt het niet altijd makkelijk. Vooral het feit dat ik me zenuwachtig maak voor de onnozelste dingen eerst vind ik erg.

Vroeger snapte ik mensen niet wanneer ze naar een psychiater gingen, nu wel. Want ik besef dat de geest soms sterker is dan het lichaam, en veel schade kan aanrichten. Zover wil ik het echter niet laten komen en ik blijf ertegen vechten. Ik hoop dat het werkt.